ວິທີການປັບແຕ່ງແມ່ໄດ້ຮູບແຕ່ງທີ່ມີຫົວແຕ່ງແລະຕົວເຄື່ອງທີ່ມີຮູບແບບເປັນສາຍເກີດ (Knurled) ເພື່ອຄວາມຕ້ອງການທີ່ເປັນເອກະລັກ?

ເປັນຫຍັງແມ່ໄດ້ຮູບແຕ່ງທີ່ມີຫົວແຕ່ງແລະຕົວເຄື່ອງທີ່ມີຮູບແບບເປັນສາຍເກີດ (Knurled) ຈຶ່ງຖືກອອກແບບມາສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ຕ້ອງການປະສິດທິພາບສູງ

ແນວໃດທີ່ຮູບຮ່າງຫົວແຕ່ງ (flat head profile) ສາມາດຮັບປະກັນການຕິດຕັ້ງທີ່ຢູ່ໃນລະດັບດຽວກັນ (flush) ແລະ ມີລັກສະນະຕ່ຳ (low-profile) ໃນການປະກອບຊີດເມທີລ໌ (sheet metal assemblies)

ຮູບແບບຫົວສະເກີວທີ່ເປັນແຖວລຽບ (Flat head) ສ້າງໃຫ້ເກີດການຕິດຕັ້ງແບບເຈาะເຂົ້າໄປໃນວັດສະດຸ (countersunk fit) ໂດຍທີ່ຫົວສະເກີວຈະຢູ່ທັງໝົດພາຍໃນຄວາມໜາຂອງວັດສະດຸ ໂດຍບໍ່ຍື່ນອອກມາເທິງໜ້າພ້ອມ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ສະເກີວເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກໄດ້ດີເລີດກັບຊິ້ນສ່ວນອື່ນໆທີ່ມັນເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າກັບ. ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນເປັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບອຸປະກອນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ແຖວປ້ອມອຸປະກອນ (equipment enclosures), ແຖວໂຄງສ້າງເຄື່ອງຈັກ (machine frames), ແລະ ແຖວຄວບຄຸມ (control panels) ໂດຍທີ່ມີພື້ນທີ່ຈຳກັດລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆ ແລະ ການລົມຜ່ານ (air flow) ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ. ເມື່ອສະເກີວເຫຼົ່ານີ້ຖືກຕິດຕັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຫົວຂອງມັນຈະຢູ່ຊິດກັບໜ້າພ້ອມຂອງວັດສະດຸທີ່ຖືກເຊື່ອມຕໍ່ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ຂັດຂວາງກັບການເຄື່ອນທີ່ຂອງຊິ້ນສ່ວນອື່ນໆທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງ ຫຼື ບໍ່ໄປຈອກກັບອຸປະກອນອື່ນໆ. ເຂດໜ້າພ້ອມທີ່ກວ້າງຂອງຫົວສະເກີວຈະແຈກແຈງຄວາມກົດດັນຈາກການຂັ້ນສະເກີວອອກໄປທົ່ວວັດສະດຸທີ່ບໍ່ໜາຫຼາຍ (3 ມີລີແມັດ ຫຼື ໜ້ອຍກວ່າ) ເຊິ່ງຊ່ວຍແຈກແຈງຄວາມເຄັ່ນເຄີຍອອກໄປທົ່ວໆ ແທນທີ່ຈະເນັ້ນຢູ່ຈຸດດຽວ ເຮັດໃຫ້ມີໂອກາດໝາຍເຖິງການເບິ່ງເບົາຂອງວັດສະດຸ ຫຼື ສະເກີວຈະດຶງຜ່ານໜ້າພ້ອມຂອງວັດສະດຸໄປເທິງເວລາທີ່ໃຊ້ງານໄປເທິງ.

ວິທີທີ່ການເຮັດເປັນເສັ້ນນູ່ນ (knurling) ຢູ່ບ່ອນຕົວສະເກີວເຮັດໃຫ້ການຕ້ານການດຶງອອກ (pull-out resistance) ແລະ ການຮັກສາທອກເກ (torque retention) ດີຂຶ້ນເມື່ອຢູ່ໃຕ້ການເຄື່ອນທີ່ທີ່ປ່ຽນແປງ (dynamic loads)

ເມື່ອພວກເຮົາເວົ້າເຖິງການຂັບແທງແບບວົງກວ້າງ (circumferential knurling), ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກໍຄື ແສງຕົກ (rivet nut) ຈະຖືກປ່ຽນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນເຊື່ອມຕໍ່ເຄື່ອງຈັກ. ໃນຂະນະທີ່ຕິດຕັ້ງ, ລາຍເສັ້ນນູ້ນທີ່ຍື່ນຂຶ້ນມາເຫຼົ່ານີ້ຈະດັນເຂົ້າໄປໃນວັດສະດຸທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ ແລະ ຈັບຢູ່ໃນຕຳແຫນ່ງ, ເຮັດໃຫ້ເກີດເຂດທີ່ເສຍຮູບເລັກໆ ເຊິ່ງຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ວັດສະດຸເคลື່ອນອອກໂດຍກົງ ຫຼື ເລືອນປັ່ນ. ການທົດສອບທີ່ເຮັດຕໍ່ການຮັກສາບ່ອນຈັບ (fastener retention) ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການອອກແບບທີ່ມີລາຍເສັ້ນນູ້ນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເພີ່ມຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການດຶງອອກໄດ້ເຖິງ 40% ເມື່ອປຽບທຽບກັບແສງຕົກທີ່ມີພາກສ່ວນເລືອນເລີຍ (smooth bodied versions). ແລະ ນີ້ແມ່ນອີກຈຸດໜຶ່ງທີ່ຄວນຈະສັງເກດ: ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໃນສະພາບການທີ່ມີການສັ່ນໄຫວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຫຼື ມີການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມ, ໂດຍເປັນພິເສດໃນເວລາທີ່ຄວາມຖີ່ເກີນ 500 Hz, ລາຍເສັ້ນເລັກໆເຫຼົ່ານີ້ກໍຍັງຄົງຈັບຢູ່ຢ່າງແໜ້ນຂັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ເກີດຈາກເກີດການຫຼຸດລົງຂອງເກີດເລືອນ (threads coming loose). ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນທາງເລືອກທີ່ດີຫຼາຍສຳລັບສະພາບການທີ່ມີການເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງສູງເຊັ່ນ: ລົດ, ລະບົບຫຸ່ນຍົນ (robotic systems), ແລະ ເຄື່ອງຈັກອຸດສາຫະກຳຕ່າງໆ.

ປັດໄຈການປັບແຕ່ງທີ່ສຳຄັນສຳລັບແມວໄຟເລີຍທີ່ມີຫົວແຕ່ງແລະຕົວເຄື່ອນທີ່ມີຮ້ອຍ

ການປັບໄລຍະການຈັບ, ຄວາມເລິກຂອງເກີດ, ແລະ ເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງແຖບປິດເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າກັບຄວາມໜາຂອງວັດສະດຸ ແລະ ການຊ້ອນກັນ

ການເລືອກຊ່ວງຄວາມຫນາແໜ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບສະກູ້ວ (fasteners) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນການຈັບຄູ່ກັບຄວາມໜາຂອງວັດສະດຸ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄວາມກົດທີ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງບ່ອນຕໍ່. ຖ້າຄວາມກົດຕ່ຳເກີນໄປ ບ່ອນຕໍ່ຈະມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເລີ່ມເຂົ້າກັນຢ່າງບໍ່ໝັ້ນຄົງເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ. ແຕ່ຖ້າໃຊ້ຄວາມກົດຫຼາຍເກີນໄປ ວັດສະດຸທີ່ບາງກໍອາດຈະແຕກເປີດອອກໄດ້ຈິງໆ ເມື່ອຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມເຄັ່ງເຄີຍ. ເມື່ອເຮັດວຽກກັບຊິ້ນສ່ວນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມສັ່ນສະເທືອນຢ່າງຮຸນແຮງ ການເລືອກໃຊ້ສະກູ້ວທີ່ເກີນຂອບເຂດມາດຕະຖານກໍເປັນສິ່ງທີ່ເຫຼືອເຊື່ອ. ການເພີ່ມຄວາມເລິກຂອງເສັ້ນເກີດ (thread depth) ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ 15 ຫາ 30 ເປີເຊັນ ຈະຊ່ວຍຮັກສາເສັ້ນເກີດໃຫ້ຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ດີ ເມື່ອຊິ້ນສ່ວນເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງຕົວຢູ່ໃນສະຖານທີ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຂະໜາດຂອງຟາລັງ (flange) ກໍສຳຄັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຍື່ນອອກມາຈາກຮູທີ່ຕິດຕັ້ງໄດ້ປະມານ 2.5 ຫາ 3 ເທົ່າຂອງເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງຮູນັ້ນ. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍແຈກຢາຍແຮງກົດໄດ້ດີຂຶ້ນ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງເປັນພິເສດສຳລັບອຸປະກອນປ້ອມເຄື່ອງໄຟຟ້າ (electronics enclosures) ທີ່ຜະລິດຈາກແຜ່ນເຫຼັກບາງທີ່ມັກຈະມີຄວາມໜາພຽງແຕ່ປະມານ 1.2 ມີລີແມັດເທົ່ານັ້ນ ອີງຕາມທີ່ວາລະສານ Industrial Fasteners Journal ໄດ້ລາຍງານເມື່ອປີ 2023.

ການເລືອກຄວາມຫ່າງ (pitch) ແລະ ຄວາມສູງຂອງຮູບແບບເກີດ (knurl) ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການຢູ່ຕິດທີ່ດີທີ່ສຸດໃນວັດສະດຸທີ່ບໍ່ແຂງ (soft substrates) ແລະ ວັດສະດຸທີ່ແຂງ (hard substrates)

ຮูບຮ່າງຂອງການເຄື່ອນທີ່ຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບຄວາມແຂງຂອງວັດຖຸພື້ນຖານ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ການຈັບກູ່ທາງກົດເຄື່ອນທີ່ດີ ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ວັດຖຸພື້ນຖານເສຍຫາຍ. ເມື່ອເຮັດວຽກກັບວັດຖຸທີ່ນຸ້ມກວ່າເຊັ່ນ: ແອລູມິເນີ້ມ 5052, ການເລືອກຮູບແບບທີ່ມີຄວາມຖີ່ສູງ (finer pitch) ປະມານ 45 ຫາ 60 ໂຟນຕໍ່ນິ້ວ (teeth per inch) ແມ່ນເໝາະສົມ, ໂດຍເປັນພິເສດເມື່ອຈັດຄູ່ກັບຄວາມສູງຂອງການເຄື່ອນທີ່ທີ່ນ້ອຍລົງ ປະມານ 0.2 ຫາ 0.3 ມີລີແມັດເຕີ. ການຈັດຕັ້ງດັ່ງກ່າວນີ້ໃຫ້ຄວາມຄຸມຄຸມໜ້າພ້ອວທີ່ດີຂຶ້ນ ແລະ ປ້ອງກັນການຂີ້ເຫຍື່ອ (tears) ທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ອີກດ້ານໜຶ່ງ, ວັດຖຸທີ່ແຂງກວ່າກໍມີບັນຫາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ເຫຼັກ A36. ໃນທີ່ນີ້, ຜູ້ປະຕິບັດງານມັກຈະປ່ຽນໄປໃຊ້ຮູບແບບທີ່ມີຄວາມຖີ່ຕ່ຳ (coarser patterns) ປະມານ 20 ຫາ 30 ໂຟນຕໍ່ນິ້ວ ແລະ ໃຊ້ການເຄື່ອນທີ່ທີ່ສູງຂຶ້ນ ປະມານ 0.3 ຫາ 0.5 ມີລີແມັດເຕີ. ມິຕິເຫຼົ່ານີ້ສ້າງໃຫ້ເກີດການຈັບກູ່ທີ່ແຮງຂຶ້ນ (stronger interference fits) ແລະ ສົ່ງເສີມຄວາມຕ້ານການເຄື່ອນທີ່ແບບຕັດ (shear resistance) ໄດ້ຢ່າງເດັ່ນຊັດ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍໃນການນຳໃຊ້ດ້ານອຸດສາຫະກຳ ໂດຍເฉພາະເມື່ອຊິ້ນສ່ວນຕ້ອງຮັກສາຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງໃຕ້ການເຄື່ອນທີ່ທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງ.

ການເລືອກວັດສະດຸ ແລະ ຊັ້ນຫຸ້ມເພື່ອປະສິດທິຜົນທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້

ການຫຼີກລ່ຽງການກັດກິນທາງໄຟຟ້າ: ການຈັບຄູ່ແຕ່ງຂອງແທ່ງແຫວນເປີດທີ່ມີຫົວແຖວແລະສ່ວນຕົວທີ່ມີຮ່ອຍແທ່ງເປັນເຫຼັກອະລູມີເນີ້ມ, ເຫຼັກສະແຕນເລດ ຫຼື ມີຊັ້ນຫຸ້ມ ກັບເປີດທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ ແລະ ເຫຼັກພື້ນຖານ

ເມື່ອລາຍການທີ່ເຮັດຈາກລາຍການທີ່ແຕກຕ່າງກັນມາສຳຜັດກັນໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຊື້ນ, ເຄື່ອງປະຫຼອມດ້ວຍເກືອ, ຫຼື ມີຄວາມເປັນເຄມີທີ່ຮຸນແຮງ, ການກັດກິນດ້ວຍໄຟຟ້າ (galvanic corrosion) ມັກຈະເລີ່ມເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວ່າ. ສະແຕນເລດສະເຕີນເລດ (stainless steel) ທີ່ໃຊ້ເປັນແກນສັງເຄາະ (rivet nuts) ມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເກີດຊີ້ນເຫຼັກ (rusting) ໂດຍທຳມະຊາດ, ແຕ່ບັນຫາຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອນຳມາໃຊ້ຮ່ວມກັບອາລູມິເນີ້ມ (aluminum) ເວັ້ນເຖິງຈະມີການແຍກທາງໄຟຟ້າທີ່ຖືກຕ້ອງລະຫວ່າງພວກມັນ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະບັນລຸໄດ້ດ້ວຍການໃຊ້ແຜ່ນຢາງທີ່ບໍ່ເຄີຍນຳໄປໃຊ້ເປັນສ່ວນປະກອບທາງໄຟຟ້າ (non-conductive gaskets). ວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດ? ໃຊ້ວັດສະດຸຂອງແກນສັງເຄາະໃຫ້ເຂົ້າກັນກັບລາຍການທີ່ມັນຈະຖືກຕິດຕັ້ງເຂົ້າໄປ. ຕົວຢ່າງ, ການໃຊ້ແກນສັງເຄາະທີ່ເຮັດຈາກອາລູມິເນີ້ມ (aluminum alloy rivets) ກັບຊິ້ນສ່ວນອາລູມິເນີ້ມຈະເຮັດໃຫ້ບັນຫາໄຟຟ້າເคมີທັງໝົດນີ້ຫາຍໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງຢູ່ຍືນນານຂຶ້ນ. ຜູ້ຜະລິດທີ່ມີຊື່ສຽງເຄີຍລາຍງານວ່າ ຊິ້ນສ່ວນອາລູມິເນີ້ມຂອງເຂົາທີ່ຖືກອອກແບບສຳລັບການໃຊ້ໃນທະເລ (marine grade aluminum components) ມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍືນນານຂຶ້ນເຖິງ 60% ໃນສະພາບການໃຊ້ງານຈິງ ເມື່ອເຂົາປ່ຽນມາໃຊ້ວັດສະດຸທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້. ແຕ່ບາງຄັ້ງການປະສົມລະຫວ່າງລາຍການທີ່ເຮັດຈາກລາຍການທີ່ແຕກຕ່າງກັນກໍບໍ່ສາມາດຫຼີກເວີ້ນໄດ້. ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້, ການປະກອບເຄືອບດ້ວຍສັງກະສີ-ນິກເກີ (zinc-nickel plating) ຫຼື ເຄືອບດ້ວຍ epoxy ຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີເປັນຢ່າງໃນການເປັນຊັ້ນກັນໄຟຟ້າ, ເຖິງແນວໃດກໍຕາມ ເຄືອບເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງເຂົ້າເກົາກັບມາດຕະຖານອຸດສາຫະກຳທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການສຳຜັດກັບສະພາບແວດລ້ອມ ແລະ ຮັກສາຄ່າຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມຕ້ານທານໄຟຟ້າ (voltage difference) ໃຫ້ຕ່ຳກວ່າ 0.25 ໂ volt.

ການຈັບຄູ່ຄຸນສົມບັດທາງກົລະເທດ—ຄວາມແຂງແຮງໃນຈຸດທີ່ເລີ່ມເກີດການເປີ່ຍນຮູບຮ່າງ, ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ, ແລະ ຄວາມແຂງ—ກັບວັດຖຸພື້ນຖານ (ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ເຫຼັກອະລູມິເນີ້ມ 5052-H32 ເທືອບກັບເຫຼັກທີ່ຖືກມວນເຢັນ)

ການຮັບປະກັນຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ທາງກົລະຈັກລະຫວ່າງແກນສະຕີລ໌ (rivet nuts) ແລະ ວັດຖຸພື້ນຖານ (substrate material) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່. ເມື່ອເຮັດວຽກກັບແຜ່ນອະລູມິເນີ້ມ 5052-H32 ເຊິ່ງເຮົາມັກເຫັນໃນອຸດສາຫະກຳການບິນ ແລະ ອຸປະກອນເອເລັກໂຕຣນິກ, ຄວາມແຂງຂອງແກນສະຕີລ໌ຕ້ອງບໍ່ເກີນ 80 HRB. ມິฉະນັ້ນ, ວັດຖຸພື້ນຖານອາດຈະເລີ່ມເກີດການເຄື່ອນຕົວ (yield) ໃນເວລາຕິດຕັ້ງ. ໃນດ້ານກົງກັນຂ້າມ, ເຫຼັກທີ່ຜ່ານການມວນເຢັນ (cold rolled) ຫຼື ເຫຼັກທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ແຂງ (hardened steels) ທີ່ມີຄວາມແຂງຢູ່ທີ່ 100 HRB ຫຼື ສູງກວ່າ ຈະຕ້ອງໃຊ້ສ່ວນປະກອບທີ່ມີຄວາມແຂງເທົ່າກັບ ຫຼື ພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍກວ່າເພື່ອຮັກສາຄວາມແຮງຈັບ (clamping force) ໃຫ້ດີ ໂດຍເປີດເຜີຍເປັນພິເສດເມື່ອມີການສັ່ນ (vibration). ການຈັບຄູ່ຄວາມແຂງທີ່ເກີດການເຄື່ອນຕົວ (yield strengths) ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດການຖອກອອກ (pullouts) ເລີ່ມຕົ້ນເກີດຂຶ້ນເລີ່ມຕົ້ນ. ແລະ ຕ້ອງລະວັງຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ໃຫຍ່ເກີນໄປໃນຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ (ductility) ເຊັ່ນ: ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເກີນ 15% ມັກຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການແ cracks ຢູ່ບ່ອນຕິດຕໍ່ຂອງການເຊື່ອມ. ສຳລັບວຽກທີ່ຫຍຸ່ງຍາກກວ່າ, ວັດຖຸເຊັ່ນ: ເຫຼັກສະແຕນເລດ A286 ມີຄວາມແຂງແຮງດີເລີດ ໂດຍບໍ່ເພີ່ມນ້ຳໜັກຫຼາຍ ແລະ ຍັງຮັບມືກັບຄວາມຮ້ອນໄດ້ດີຫຼາຍ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງສຳລັບຊິ້ນສ່ວນເຮືອບິນ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ມີອຸນຫະພູມສູງ. ພຽງແຕ່ຢ່າລືມກວດສອບຂໍ້ກຳນົດທັງໝົດອີກຄັ້ງກ່ອນຈະດຳເນີນການຕໍ່.

• ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຂອງສຳປະສິດການຂະຫຍາຍຕີນເຖິງຄວາມຮ້ອນ (CTE) ເພື່ອຈຳກັດຄວາມເຄັ່ງຕຶດທີ່ເກີດຂື້ນເປັນວຟົງ
• ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເສື່ອມສະພາບຢູ່ໃນອຸນຫະພູມການໃຊ້ງານ
• ຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ການເຄື່ອນໄຫວດ້ານຂ້າງຫຼັງການຕິດຕັ້ງ (ເປົ້າໝາຍ ≥85%)

ເມື່ອໃດທີ່ຄວນພິຈາລະນາຮູບແບບຫົວທີ່ແຕກຕ່າງ — ແລະ ເຫດຜົນທີ່ຫົວແບບເລີຍງ ຍັງຄົງເປັນທາງເລືອກທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ປັບແຕ່ງເປັນພິເສດສ່ວນຫຼາຍ

ສະລັອດເປີດແລະສະລັອດຫົວຫຼຸດຕໍ່າແນ່ນີ້ ມີບ່ອນໃຊ້ທີ່ຈະແຈ້ງເປັນພິເສດ ເຊັ່ນ: ການສ້າງພື້ນຜິວທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ (ultra flush) ໃນເຄື່ອງບິນ ຫຼື ການຕິດຕັ້ງໃນບ່ອນທີ່ມີພື້ນທີ່ຄັບແຄບພາຍໃນອຸປະກອນຕ່າງໆ. ແຕ່ສຳລັບການເຮັດວຽກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບໂຄງສ້າງທົ່ວໄປ, ສະລັອດຫົວແຖວ (flat head) ທີ່ມີສ່ວນກາຍທີ່ມີລາຍຄວາມ (knurled body) ນີ້ຈະໃຫ້ວິສະວະກອນໄດ້ສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການຢ່າງແທ້ຈິງ. ເນື້ອທີ່ຕິດຕໍ່ທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນນີ້ຈະແຈກຢາຍຄວາມກົດດັນໄດ້ດີຂຶ້ນຫຼາຍເທົ່າທຽບກັບທາງເລືອກອື່ນໆທີ່ມີຢູ່, ອັນເຮັດໃຫ້ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະເກີດການບິດເບືອນຂອງວັດສະດຸ, ສ່ວນປະກອບຖືກດຶງຜ່ານອອກ, ຫຼື ສະລັອດເລີ່ມເປີດຫຼືຂົ້ນຫຼັງຈາກຖືກສັ່ນໄຫວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫຼາຍປີ ນ້ອຍລົງ. ແລະ ພວກເຮົາກໍບໍ່ຄວນລືມເຖິງລາຍຄວາມ (knurls) ທີ່ຢູ່ໃນສ່ວນກາຍຂອງສະລັອດເຫຼົ່ານີ້ເຊັ່ນກັນ. ລາຍຄວາມເຫຼົ່ານີ້ແທ້ຈິງມີຄວາມທົນທານສູງຕໍ່ທັງການເคลື່ອນທີ່ແນວຂ້າງ ແລະ ການບິດຕື້ນ (twisting forces) ບໍ່ວ່າຈະເປັນການເຮັດວຽກກັບແຜ່ນອາລູມິເນີ້ມ, ແຜ່ນເຫຼັກ, ຫຼື ແຜ່ນວັດສະດຸປະກອບ (composite panels). ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຂໍ້ກຳນົດດ້ານເຕັກນິກ (specs) ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ໃຊ້ສະລັອດປະເພດນີ້ໃນປະມານ 85% ຂອງການນຳໃຊ້ທີ່ສຳຄັນທັງໝົດ ໃນໂຮງງານຜະລິດ, ລະບົບການຂົນສົ່ງ, ແລະ ອຸປະກອນເອເລັກໂທຣນິກ. ເມື່ອບໍລິສັດບໍ່ສາມາດຮັບເອົາຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຈາກການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ບໍ່ດີໄດ້, ສະລັອດປະເພດນີ້ຈຶ່ງເປັນທາງເລືອກທີ່ເຫັນດີທີ່ສຸດ ເພື່ອຮັກສາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງໃຫ້ຢູ່ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ບໍ່ເກີດຄວາມຍຸ່ງຍາກໃນຂະນະການຕິດຕັ້ງ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ແຜ່ນເຫຼັກປະເພດ flat head knurled body rivet nut ໃຊ້ເພື່ອຫຍັງ?

ແຜ່ນເຫຼັກປະເພດ flat head knurled body rivet nut ໃຊ້ເພື່ອເຊື່ອມວັດຖຸທີ່ຕ້ອງການຄວາມສູງຕ່ຳ ແລະ ຜິວທີ່ເຮັດໃຫ້ຢູ່ໃນລະດັບດຽວກັນ (flush surface) ເຊັ່ນ: ໃນອຸດສາຫະກຳການບິນ, ອຸດສາຫະກຳລົດຍົນ, ແລະ ອຸດສາຫະກຳເຄື່ອງໄຟຟ້າ. ສ່ວນຫົວທີ່ເປັນແຜ່ນເຫຼັກແບບ flat head ໃຫ້ຜິວທີ່ເລືອນລ້ານ, ໃນຂະນະທີ່ດ້ານຂ້າງທີ່ມີການເຮັດເປັນແບບ knurled ຈະເຮັດໃຫ້ມີການຈັບຈຸ່ມທີ່ດີຂຶ້ນ ແລະ ຕ້ານການເຄື່ອນໄຫວ.

ເປັນຫຍັງການອອກແບບແບບ knurled ຈຶ່ງດີກວ່າແຜ່ນເຫຼັກປະເພດ smooth bodied rivet nut?

ການອອກແບບແບບ knurled ສະເໜີຄວາມຕ້ານການດຶງອອກ (pull-out) ແລະ ຄວາມຕ້ານການບິດ (torque) ທີ່ດີຂຶ້ນ ໂດຍເພີ່ມຂຶ້ນເປັນພິເສດເມື່ອຢູ່ໃຕ້ການເຄື່ອນໄຫວ. ການເຮັດ knurling ຈະສ້າງກົກການຈັບຈຸ່ມທາງກົກ (mechanical lock) ກັບວັດຖຸທີ່ເຊື່ອມຕໍ່, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການຈັບຈຸ່ມດີຂຶ້ນເຖິງ 40% ເມື່ອທຽບກັບແບບ smooth.

ຈະປ້ອງກັນການກັດກິນແບບ galvanic corrosion ໃນການປະກອບວັດຖຸທີ່ເຮັດຈາກເຫຼັກໄດ້ແນວໃດ?

ເພື່ອປ້ອງກັນການກັດກິນແບບ galvanic corrosion, ຄວນໃຊ້ເຫຼັກທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້ທາງເຄມີສຳລັບ rivet nut ແລະ ວັດຖຸທີ່ເຊື່ອມຕໍ່, ຫຼື ນຳໃຊ້ຊັ້ນຫຸ້ມທີ່ເປັນສານເຄມີທີ່ປ້ອງກັນໄຟຟ້າເຊັ່ນ: ຊັ້ນ zinc-nickel ຫຼື epoxy. ການຮັບປະກັນການແຍກການລົດໄຟຟ້າດ້ວຍ gasket ທີ່ບໍ່ນຳໄຟຟ້າໄດ້ກໍຈະຊ່ວຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ ເມື່ອໃຊ້ເຫຼັກທີ່ຕ່າງກັນ.